Një studim i ri i botuar më 2 korrik 2025 në revistën Nature ofron një këndvështrim të ri mbi misterin e ujit të humbur të Marsit. Hulumtimi, i udhëhequr nga shkencëtari planetar Edwin Kite nga Universiteti i Çikagos, sugjeron se Marsi përjetoi periudha të shkurtra ngrohtësie të nxitura nga rritja graduale e shkëlqimit të Diellit. Por këto dritare të ngrohta ishin jetëshkurtra dhe të pamjaftueshme për të ruajtur ujë të lëngshëm në sipërfaqe për një kohë të gjatë.
Ndryshe nga Toka, e cila ka një cikël aktiv karboni dhe vullkane që çlirojnë vazhdimisht dioksid karboni, Marsi ka qenë për një kohë të gjatë vullkanikisht i fjetur. Kjo do të thotë se nuk kishte një mekanizëm për të rimbushur atmosferën me gazra serrë, duke e lënë atë të ftohet dhe të thahet.
Një nga zbulimet më të rëndësishme vjen nga roveri Curiosity, i cili ka identifikuar shkëmbinj karbonatik në Mars — dëshmi se dikur planeti kishte ujë të lëngshëm dhe një atmosferë më të trashë. Por pikërisht ndërveprimi mes ujit dhe dioksidit të karbonit ka “burgosur” atmosferën e dikurshme në shkëmbinj, duke përshpejtuar humbjen e saj.
Përfundimi? Marsi nuk arriti të ruajë një klimë të qëndrueshme si Toka, por u kthye në një shkretëtirë të ftohtë për shkak të kushteve të tij natyrore dhe mungesës së proceseve që do ta bënin të banueshëm në mënyrë afatgjatë.
